سپاسم بُـــوَد بهر پروردگار
        که هم روحبخش است و هم کردگار

خداوند دریا و کوه و فَلک
          خداوند إنــس و خــدای مَلـَک

 همانکس که ما را زخاک آفرید
        که از مهر و صُنعش بشر شد پدید

خدایی که عقل و خرد هم از اوست
        که تنها نگهبان و دمساز اوست

خداوند نوح و کلیم و خلیل
            خداوند عیسي و هم جـَبرئیل

خداوند احمد (ص) شه انبیا
                نگین رسولان ارض و سما

پیام آور عشق و مهر و صفا
              کلامش همه درس عدل و وفا

در اخلاق او از همه سرتر است
       که در دانش او مهتر و برتر است

همان شاه عالم که روح الأمین
         شـَوَد در فرافقش حزین و غمین

که «  لولاک» در حق او گفته رب
           درودش بگوییم هر روز و شب

مبارک بُوَد روز میلاد نور
       چو نوری که تابید، بر کوه طور

خجسته بُوَد، زادروز ِ هُمام
            که رویش بُوَد همچو ماه تمام

سزاوار تمجید پیغمبری است
          که پرورده و جانشینش علیست

خجسته است میلاد ششّم امام
       که او صادق و فاضل است و هُمام

که او مظهر صبر و فضل است و حلم
     که داریم از او فقه وتدبیر و علم

 
خدایا به نور نبیّ و ولیّ
          بگردان تو هر تیرگی مُنجلی

هویدا بگردان تو منجی ما
          که زایل شود زنج و سختی ما

به سامان و نیکو شود کارمان
        چو مهدی قائم(عج) بُوَد یارمان

 عبادی نسب، شعر ،پاکیزه، گوی
         چوآب زلالی که آید زِ جـــوی

مگو شعر جز  مدح ِ آل ِرسول (ص)
       که در نزد  باری، بیفتد، قبول